Otwarcie mostu Golden Gate w San Francisco

27 maja 1937 roku w San Francisco odbyła się ceremonia otwarcia jendego z najbardziej znanych mostów na świecie - Golden Gate.

Ostatnia aktualizacja: 05 maja 2026 | 3:08

12 ciekawostek o otwarciu mostu Golden Gate

Złota Brama bez złotej farby
Wbrew potocznej opinii słynna konstrukcja wcale nie wzięła nazwy od pomarańczowego koloru farby na stalowych linach. Inżynierowie użyli nazwy całej miejscowej cieśniny. Wejście do Zatoki San Francisco z Oceanu Spokojnego nosi bowiem nazwę Golden Gate Strait.
Dzień Pieszego zamiast aut
Świętowanie otwarcia ruszyło 27 maja 1937 roku punktualnie o szóstej rano. Władze miasta zamknęły całą trasę dla ruchu kołowego i oddały most wyłącznie spacerowiczom. Dopiero kolejnego dnia most powitał pierwsze samochody.
Ćwierć dolara za spacer w chmurach
Udział w spacerze nie był darmowy. Każdy z chętnych turystów i mieszkańców musiał wysupłać z portfela dokładnie 25 centów za wejście. O świcie przed bramkami ustawiła się kolejka 18 tysięcy osób. Łącznie bramki wejściowe policzyły ponad 200 tysięcy ludzi.
Pół tysiąca stoisk z hot dogami
Ogromne tłumy na otwarciu wygenerowały gigantyczny popyt na ciepłe jedzenie. Wzdłuż nowej przeprawy przedsiębiorcy rozstawili kilkadziesiąt stoisk z parówkami. Zgłodniali przechodnie zjedli tego dnia około 50 tysięcy hot dogów.
Telegraf z Białego Domu
Następnego dnia o południu miasto uruchomiło oficjalny ruch kołowy. Prezydent Franklin Delano Roosevelt siedział w swoim biurze w Waszyngtonie na wschodnim wybrzeżu. Polityk osobiście nacisnął klucz telegraficzny, co dało sygnał do wypuszczenia pierwszych samochodów.
Konstrukcja za ułamek ceny
Główny inżynier Joseph Strauss zdobył kontrakt dzięki cięciu kosztów. Złożył propozycję budowy w czasie wielkiego kryzysu finansowego. Obiecał inwestorom realizację gigantycznego projektu za jedyne 17 milionów dolarów z ówczesnej puli. Co prawda ostateczny koszt dobił do 35 milionów dolarów, ale to wciąż była rewelacyjna oferta.
Architektura pod publiczkę
Projektant początkowo zaprezentował mroczny, wysoce funkcjonalny projekt. Obejmował on brzydkie kratownice z centralnym elementem wiszącym na środku. Jednak wizja Charlesa Ellisa na lekkie wieże w stylu Art Deco zastąpiła toporne szkice głównego menedżera.
Ukończony z wyprzedzeniem
Robotnicy wylali fundamenty i rozciągnęli liny w nieco ponad cztery lata. Prace ruszyły na początku stycznia 1933 roku, a przeprawa była gotowa w połowie maja 1937 r. Wykonawcy pobili harmonogram i zamknęli budowę grubo przed terminem.
Złoty nit kończy dzieło
Symboliczny koniec prac konstrukcyjnych nastąpił 28 kwietnia 1937 roku. Robotnicy przygotowali wtedy specjalny nit wykonany z litego złota. Joseph Strauss nadzorował ceremonialne wbijanie tego ostatecznego spoiwa, które zamknęło całą strukturę przed majowym otwarciem.
Triumf po ponad dekadzie planowania
Przeprawa przez cieśninę powstawała w głowach inżynierów przez wiele lat. Pierwsze poważne analizy inżynier M. O’Shaughnessy zlecił Straussowi w 1917 roku. Twórcy rysowali i kalkulowali obciążenia przez 16 lat przed rozpoczęciem kopania fundamentów.
Bariera dla pędzącego wiatru
Przęsło wiszące miało długość 1280 metrów, więc wiatr znad Pacyfiku mógł doprowadzić do zawalenia konstrukcji. Aby tego uniknąć inżynierowie powiesili je na dwóch linach zrzuconych z wysokich wież. Jezdnia zawisła 81 metrów nad lustrem wody, zapewniając sztywność konstrukcji.
Koniec epoki powolnych promów
Przed 1937 rokiem mieszkańcy wybrzeża marnowali mnóstwo czasu na dojazdy do pracy. Komunikacja opierała się na małych i powolnych promach kursujących po wodach zatoki. Nowy i szybki odcinek błyskawicznie udrożnił ruch pomiędzy San Francisco a rosnącym w siłę hrabstwem Marin.